Het kan verkeren !

Een populaire Vlaamse badstad stond enkele weken geleden, tijdens het toeristisch seizoen van 2020, een tweetal dagen zogezegd in brand! Ja zelfs in Toronto las men over de veldslag aan de Noordzee. Voor de geschiedenisboeken van de toekomst kan dit tellen. Een veldslag tussen een 50-tal losgeslagen jongeren en wel 125 ordehandhavers. Het bruisende hart van de Vlaamse kust heeft gebloed. Gevolg een VIERTAL van deze jongeren werden gerechtelijk aangehouden. De populaire badplaats ging zelfs terecht in lockdown om heel kort nadien met frisse moed de draad van het toeristisch en dagelijks leven terug op te nemen. Dit plotse wereldnieuws voerde de druk op de lokale, Vlaamse en federale politici op en niet in het minst door de oppositiepartijen.

De talmende regeringsvorming en Covid-19 en de gevolgen werden op de achtergrond geplaatst. Honderden influencers claimden oplossingen om het (lokale en federale) beleid aan te vallen, bij te sturen of ter hulp te komen. Weinigen dachten er echter aan om die bladzijde, in het belang van deze populaire badplaats, zo snel als mogelijk om te draaien om terug te kunnen overgaan naar de orde van de dag.

Inderdaad die orde van de dag is er zeker nog. De gevolgen van de Covid-19 situatie zijn nog steeds een rauwe werkelijkheid. Maar jammer genoeg zien we die werkelijkheid niet meer of sluiten we er bewust onze ogen voor. Vier aangehouden relschoppers tegenover enkele duizenden bejaarden die al sinds 13 maart 2020 zonder enig perspectief opgesloten zijn in hun hermetisch afgesloten woonzorgcentra. Stilaan duiken her en der en via de sociale media beelden op van onze geliefde bejaarden die nu vanop afstand achter drang- en bouwhekkens en andere schermen beperkt in tijd, eventjes kunnen zwaaien naar hun dierbaren. Zij hunkeren naar knuffels, naar lieve woorden, naar eenvoudige omhelzing en naar een kus. Zij hebben noch min of meer hun stem verloren en zijn niet meer in staat om zelf nog enig verweer, laat staan enig protest, te laten horen. Zij kunnen niet meer zwaaien met vernielde parasols of strandzetels en zij zouden de confrontatie met de ordediensten niet aan gaan. Zelfs mochten ze dit nog kunnen dan zou het wellicht niemand nog opvallen. Uitbreken kunnen ze, hoe graag ze dit ook zouden willen, ook niet meer. Noch de lokale, noch de nationale of internationale pers besteedt evenveel aandacht aan hun lot als aan de toekomstperspectieven van die losgeslagen relschoppers. Nochtans is dit een zeer vreedzame groep mensen aan wie nog niet direct een toekomstperspectief geboden wordt. De eenzaamheid en hun snel dichterbij komend einde is het enige waartegen ze noodgedwongen aan moeten kijken. Hun uitstekende handen en gespreide armen worden door niemand meer aangeraakt en nochtans hebben zij niks misdaan. Is dit de manier waarop wij met de grondleggers van onze huidige maatschappij omgaan? Ik vrees jammer genoeg van wel! Voor zover ik weet is er nog geen enkele belangengroep die zich hun lot aantrekt. Familieleden, vrienden en kennissen spreken onderling wel over hun frustraties maar kunnen onze politieke en wetenschappelijke verantwoordelijken vanuit deze stilzwijgende positie niet bereiken. Onze moderne en snel evoluerende maatschappij slaagt er maar niet in om menselijke oplossingen aan te reiken. De meeste woonzorgcentra en andere instellingen waar mensen om welke reden dan ook verblijven slagen er, ondanks de grote inzet van hun personeel, maar niet in om het warme menselijk contact te herstellen. In dit snel evoluerend hoogtechnologisch tijdperk valt dit onmogelijk te vatten. Waarom lukt het niemand om dit erg verstoorde evenwicht te herstellen? Niettegenstaande er geen extern bezoek meer toegelaten is sterven nog steeds bejaarden, behalve zij die Covid-19 gediagnosticeerd werden, aan wat men noemt “vermoeden van Covid-19”? Waar moet de oorzaak daarvan gezocht worden? Is het een gebrek aan (financiële) middelen, personeel, infrastructuur, inspiratie of innovatie wie zal het zeggen. Laat ons hopen dat hier geen economische redenen aan de basis van liggen. Allemaal vragen die van wie dan ook een dringend antwoord moeten krijgen. Geef onze bejaarden en andere mensen in instellingen hun stem terug zo niet dreigt de gelatenheid nog meer slachtoffers dan Covid-19 te maken.  Misschien moeten we minstens een dag een exclusief strandbezoek aan de Vlaamse kust en waar ook ter wereld voor onze bejaarden en andere personen organiseren. Laat ons hen de kans geven om de zilte zeelucht te kunnen opsnuiven, om het warme zand aan hun voeten te kunnen voelen, om met de voeten in het frisse zeewater te kunnen stappen, om te kunnen genieten van een ijsje op het strand en vooral om heel veel liefde te krijgen. De glimlach op hun gezicht ik zie het zo voor mij. Geen ordediensten van doen dat beloven we en wedden dat ook alle lokale, nationale en internationale wereldpers en alle doemdenkers hiervan zouden smullen. Laat ons onze bejaarden voor eens en altijd op het voorplan plaatsen! Tover die glimlach terug op hun gezicht en de dankbaarheid in hun ogen zal sterker stralen dan eender welke ster aan het firmament.

Lees de reacties ()
Lees de reacties () Verberg reacties

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.